Nandor Jackson's Blog

Weer schieten woorden me tekort! Het was prachtig, geweldig en zo ongelooflijk mooi!
Mijn dag begon om kwart over 7. Terwijl ik mijn beide voeten uit mijn bed til, gaan mijn gedachte maar steeds naar één ding: “Vandaag is het zover… een dag waar ik lang naar heb uitgekeken!” Even douchen, eten klaarmaken, tas inpakken en ik was klaar voor vertrek naar Leiden. Nog even Dyonne sms’en en weg was ik. Ook onderweg was ik al helemaal enthousiast over de dag. Terwijl ik op bus 4 stond te wachten op de Flierstraat, nam ik alle danspasjes nog even goed in me op. Ik wilde geen enkele fout maken, de dag moest perfect zijn! In de bus zat ik al vooruit te denken en eenmaal op het station gekomen, kon ik even de gedachtes laten rusten. Dyonne zal al op me te wachten. Na, een treinkaartje te hebben gekocht, stapten we op de trein naar Dordrecht. Ik ben zo blij dat je mee bent gegaan Dyonne! Je gezelschap en inzet waren onbetaalbaar. In Dordrecht moesten we overstappen op de trein van Leiden. Het was een aardig lange en warme reis… maar het was gezellig. De planning was dat we om 10:05 in Leiden aan zouden komen maar het werd uiteindelijk half 11. We waren al te laat dus belde we Mandy op om te vertellen dat we ietsje later waren. Mandy heeft samen met Eleanor dit mogelijk gemaakt. Ik ben hun erg dankbaar voor de dag die ik heb mogen mee maken.

LEIDEN:
Eindelijk aangekomen op het basketbalveldje, zagen we al heel wat deelnemers staan voor de flashmob. Oke, ik was best zenuwachtig… maar ik wist dat het goed zou komen. We begroeten Eleanor en Mandy en nadat er nog wat deelnemers waren gearriveerd, begonnen we met de repetitie. Ik mocht ze de danspasjes leren. Dat was het meest geweldige wat ik überhaupt in me leven heb mogen doen. Voelde me erg betrokken en zo goed! Na een paar keer de hele dans te hebben gerepeteerd, vertrokken we naar Leiden Centraal. Nog even de boodschap gegeven: “Stel je verdacht op.” “Stel je VERDEKT op!” Corrigeerde Dyonne me. “Doe alsof je elkaar nog nooit hebt gezien.” Op Leiden Centraal begon de eerste geweldige scenario van de dag. Mandy zette het nummer Beat It op op haar cd speler en ik begon de flashmob zoals we dat hadden gerepeteerd. De andere dansers volgden en we wisten de verrasten blikken te weken van alle mensen op dat station aanwezig. Deze flashmob is te zien op YouTube en uiteraard op mijn hyves. Na de routine 4x te hebben gedaan, verspreiden we ons weer uit elkaar om vervolgens te verzamelen voor het station.

LONG TIME NO SEE:
Buiten nog even napraten over hoe het ging totdat ik ineens achter me “Nándor?” hoorde. Ik keerde me om en zag daar Bianca staan. Een goeie vriendin die ik al zo’n circa 2 jaar niet meer heb gezien sinds ik eind zomervakantie ben weggegaan op de camping. “Wat doe jij hier?” “Ja, wat doe jij hier?” “Ik zit hier op school!” “Ja, en ik had hier net een flashmob.” “Ow wat jammer dat ik het heb gemist.” “Dan ga je toch mee naar Den Haag! Daar heb ik me volgende flashmob.” Zo gezegd, zo gedaan. In de trein hebben we ongelooflijk veel oude herinneringen opgehaald. O.a. van de tijd op de camping en toen ze nog iets met me broertje had. Ook hadden we al besproken of ze zelfs mee wou doen aan de volgende flashmob en ze zei dat ze het wel wou proberen.

DEN HAAG:
Den Haag; met zijn alle naar het Maliveld om daar de nieuwe groep de danspasjes te leren en natuurlijk ook Bianca. Ow wat heb ik daar gelachen. Allereerst had Bianca enorm veel moeite met de pasjes onder de knie te krijgen en ten tweede stonden we enorm te gekken. Angela en Linda; twee deelnemers van de flashmobs werkten zo enorm op mijn lachspieren. Uiteindelijk heb ik iedereen het dansje weten aan te leren en konden we naar het Centraal Station. Even wachten totdat iedereen paraat en vooral verdekt (dank je wel, Dyonne ) stond opgesteld en Mandy kon weer de cd speler aanzetten. “Hee-hee!” “WOOOOOHHH” klonk het door de stationshal en we begonnen weer dezelfde routine als in Leiden en die we op het Maliveld hebben ingestudeerd. Bianca, ondanks dat je veel moeite had met het snappen van de routine, heb je prima werk geleverd! Dank je wel. Even kneep ik hem toen ik bewakers naar ons toe zag lopen, maar me angst veranderde al snel in vreugde toen ik zag dat ze hun camera pakten en ons stonden te filmen met een lach op hun gezicht Weer een geweldige prestatie en vóór het station hebben we weer even staan bijkomen en bijkletsen. Het was alweer 15:30 en we moesten ook nog een flashmob performen in Utrecht!

TILL FAITH CROSS OUR PATHS AGAIN:
Bianca moest alweer terug naar Hillegom dus helaas moest ik weer afscheid nemen. Met de belofte dat we elkaar snel weer zouden opzoeken en nog even een foto van ons samen te hebben genomen, nam ik weer afscheid van de energieke en altijd gezellige Bianca Seysener. Bedankt voor de herinneringen en je inzet in de flashmob Bianca. Tot het lot onze paden weer kruist

UTRECHT:
Wauw, wauw en nog eens wauw. Zoveel fanatiekelingen die met een lach op hun gezicht mijn instructies volgden. Natuurlijk was iedereen goed bezig op die dag maar de groep in Utrecht… WAUW! Ze hadden er duidelijk zin in. Weer veel gelachen en alle mensen gaven me zo’n enorm speciaal gevoel! Dank jullie wel daarvoor! Het was tijd voor de laatste flashmob. Bij de gedachte dat het de laatste was, voelde ik een beetje verdriet van binnen. Maar dat haalde niet weg dat ik ook voor deze enorm me best zal doen. En ja hoor… zoals we al eerder hadden afgesproken, zette Mandy de cd speler aan en begon ik de flashmob. De geweldige danseressen volgde me op en samen lieten we een geweldig en spectaculair event te zien. Allemaal weer uit elkaar en op naar het moeilijkste moment van de dag.

DANK JULLIE WEL EN HOPELIJK TOT ZIENS:
Een hele grote troost in o.a. de belofte dat we snel weer iets leuks gingen organiseren en ook kreeg ik de hyves van veel deelnemers. Hierbij dank ik: Amber, Angela, Dyonne, Jorien, Linda, Rosanne en als ik al jullie namen had geweten/onthouden, hadden jullie er zeker bijgestaan want ook ben ik alle deelnemers ontzettend dankbaar. Ik hoop jullie snel weer te zien en dank jullie weg voor de onvergetelijke ervaring.

Heeeeeeeeel veeeel liefs,
Nándor Jackson